Bu kitap, en büyük nimetin ne olduğunu hatırlatarak başlıyor. Bir bitki gibi özenle yetiştirmenin, hedefi büyük tutarken değerleri muhafaza etmenin, sahih imanla salih ameli hayatın merkezine yerleştirmenin gerekliliğini hatırlatıyor. Müslümanlığın bir kimlikten öte bir fark, bir duruş olduğunu; samimiyet, teslimiyet ve sebatla örülen bir hayatın nasıl inşa edilebileceğini, kimi zaman bir manifesto netliğinde, kimi zaman genç bir kardeşe yazılmış içten bir nasihatle anlatıyor. Satır aralarında; gafletle cehaletin nasıl bir kayıp olduğunu bildirirken, kalabalıklar içinde aynı dili konuşabilmenin önemini ve “görmek” ile “görebilmek” arasındaki derin farkı hissettiriyor.
Aileden çocuklara, ilişkilerden toplumsal sorumluluğa uzanan bu yolculukta; boşanmanın eşiğindeki bir kalbe yazılmış mektup, asil ilişkilerin mümkünlüğünü fısıldıyor; “Çocuklarımız bizim mi?” sorusu vicdanları yokluyor, emanet bilincini canlandırıyor. Zor zamanlarda kahraman olmanın, sesler kesildiğinde vicdanı konuşturmanın, kalbinin sesine kulak vermenin önemine değiniyor. Ve olmazsa olmazımızın “bir” Allah olduğunu vurgulayarak en sonunda şu samimi yakarışla sona eriyor:
Bırakma Elimizi!
