Toplumlar dönem dönem kendi memleketlerinde, kendi zamanlarının içinde kaybolurlar.
Fiziksel olarak varlıklarını sürdürseler de ruhsal ve kültürel bir sürgünü, bir tür ‘evsizliği’ yaşarlar. Oysa ne insan ne de toplum evsiz yaşayabilir.
Sokakta yaşayan bir dünya misafirinin, bir gece önce yattığı banka ertesi gece yeniden dönme arzusu; sarıldığı montuyla kıvrıldığı o duvar dibini kendisi için bir ‘yuvaya’ dönüştürme çabası değil midir?
Yuva; insanın en derin güveni hissettiği, samimiyeti bulduğu ve aidiyetini perçinlediği yerdir. Toplum için ev, içinde kendinden izler bulduğu bir tarih, bir kültür ve yalnız olmadığını hissettiği o ortak hikâyedir. Bu ev, toplumun çevresinde kenetlendiği ‘ruhsal istikametidir.’
Büyük yenilgilerin ardından gelen fiziksel yıkımlar bir şekilde telafi edilir, enkazlar kaldırılır…
Fakat hikâyesini kaybetmiş bir insanın ya da bir toplumun ruhunda açılan o derin yara nasıl onarılır? Yitirilen o ruhsal ev, yeniden nasıl ve nereden bulunur?
İşte bu noktada şairler, edipler ve düşünce insanları devreye girer ve bir yaradan kurşun çıkarırcasına başlar yarayı deşmeye, temizlemeye… Bazen can acıtır, bazen feryat eder, bazen kızar, bağırır ama en nihayetinde derdi; ‘ortak hikâyeye çağrı’dır. Döner dolaşır, bağrına basar ve insanını kucaklar.