Derin bir kuyuda, başımı öne eğip dizlerime sarıldım. Düşerken üzerime damlalar, canım yandı. Her zerresi yaktı düştüğü yeri. Ben hiç ağlamadım, hep güldüm. Yıkandım sandım. Belki de bedeli budur; Yanmak! Ne tutuyor ki beni orda? Kimi bekliyorum? Hangi kalp? Hangi nefes? Bekleyecek miydim o eli? Yoksa kendim mi bulacaktım kalbimi ısıtacak Nur’u? Hangi söz sancıları …
Daha
Updating…