İçimde Işıltısını Hissettiğim Hayat

Derin bir kuyuda, başımı öne eğip dizlerime sarıldım.

Düşerken üzerime damlalar, canım yandı.

Her zerresi yaktı düştüğü yeri.

Ben hiç ağlamadım, hep güldüm.

Yıkandım sandım.

Belki de bedeli budur;

Yanmak!

Ne tutuyor ki beni orda?

Kimi bekliyorum?

Hangi kalp?

Hangi nefes?

Bekleyecek miydim o eli?

Yoksa kendim mi bulacaktım kalbimi ısıtacak Nur’u?

Hangi söz sancıları azaltır?

Hangi bakış dokunur kalbe?

Sıcak hava soğuktan koruyacak mı?

Su temizler mi?

Karanlıkta ışık var mı?

Işık her zaman aydınlatır mı?

Peki uzaktan gelen köpek sesleri?

Bedenim soğuktan yanarken,

Düşüncelerim boşlukta süzüldü.

Yollar benden saklandı.

Oysa ki; ayağımın gittiği yerler yolum değil miydi?

Güneş batmaz ki; hep döner.

Ay’ın ışığı ne azalır ne de artar.

Yıldızlar hep parlar…

Işık saçarak.

Derken; ben rüyadan uyandım.

Hafif bir esinti okşarken yüzümü,

Papatyalı perdemin dans edişine takıldı gözlerim.

Kirpiklerim titredi o an…

Terime karışan gözyaşlarım süzüldü dudaklarıma.

Ne garip!

İkisinin de tadı aynıydı.

Tatlı… Tuzlu…

Yaprakların sesi, güneşin göz kırpmaları,

Bütün renkler…

Ve toprak kokusu ciğerlerime doldu.

Sadece bir nefesle.

İşte o an; içimde ışıltısını hissettiğim

Hayat gülümsedi bana.

Bu sefer onun dizlerine yattım.

Saçlarımı okşasın, Nur’uyla örsün…

Süph’ü anlatsın bana.