Kambur Birakmazsin

Gölgeler tesbihindir.

Ey! Ağır başlı yankısı kayıp çığlıkların…

Takdir beklemeden sürdüğün tarlalara

Sunabileceği en üstün merhameti sunan

Senden başka bir varlık yoktur.

Yaşamış, yaşayan ve yaşayacak

Taze ormanlar için tutuşan ağaçlar

Kanatlarını parlatır.

Acılarını dağların sisine kardığın

Günahkârları sonsuzluktan azat edersin.

Yarına bırakmazsın Mikail gibi

Kökler sökecek fırtınalarını.

Örümcek ağlarına takılan

Yarım kafaları sen toplarsın.

Hayatı kitaplardan öğrenen on yedisinde bakireler,

Kalelerini ayva ağaçları üstüne inşa eden çocuklar,

Kimsesiz hasta yatan pansiyon ihtiyarları…

Kambur bırakmazsın hayatı

Sırtında hiç kimsenin.

Sen göğü sızlatan yağmurlar gibi sızarsın geceye

Ama kibarsın ve naziksin.

Tek aşkının başında

Dua etmekten bile korkarak

Sabahı bekleyen bir hekim kadar.

Senin de bir efendinin olması seni küçültemez.

Adını şefkatle yan yana koymayan şairler utansın.

Canlar sana yollarını kendileri yapar.

Senin serpiştirdiğin noktalar ruhlardan beyaz,

En yarımları tamamlar sükût içinde.