Hamdi Yazır Tefsirinden Kavramsal İzdüşümler

Hamdi Yazır tefsirini yetmişli yılların başında okumaya başlayınca, tam dokuz ay hiç ara vermeksizin, mektebi filan da unutarak, adeta zorunlu ders gibi aralıksız sürdürmüştüm. Aynı tarihlerde tefsirden birinci elden öğrendiklerimi de arkadaşlarım arasında, değişik vesilelerle buluşmalarımızda aktarmaya başlamıştım. Anlattıklarım mevcut geleneksel din anlayışına büyük ekseriyetle muhalif düşmekteydi. Benim arkam sağlamdı. Söylediklerime karşı duranlara tefsirin adını andığımda şöyle bir duraklıyor, düşünmeye başlıyor, muhtemelen benim anlamadığıma yoruyorlardı. Fakat asla kaynağına bakma ihtiyacı duymuyorlardı. Genetik ezberleri, alışkanlıkları ve korkuları buna mani oluyordu. Dinden çıkma, iman ve nikâhlarının düşme endişesiyle ürperenler bile vardı. Çünkü onların üzerinde de, neredeyse bütün muhafazakâr kesim için bu tefsirin otoritesi tartışılmazdı. Herhangi birisinin tefsiri okuduğunu sanmıyorum. Ayrıca tefsiri tek başına önüne alarak okuma cesaretleri olduğundan da kuşkuluydum. Korkuluyordu çünkü Kur’an okumaktan.

Muhafazakâr çevrelerde sıklıkla bulunuyordum üniversite hayatımda. Oralarda İslami meseleler gündeme geldiğinde, bunun bir ihtisas sahası olduğu düşünüldüğünden, umumiyetle Yüksek İslam Enstitüsü talebelerinin konuşması bekleniyordu. Benim gibi imam hatip mezunu bile olmayan, ihtisasın dışındaki kimselerin İslami meseleleri konuşması hoş karşılanmaz hatta bunlar aforoz edilirdi.