Sessizlik Öyküleri  I

Ve sükûn… Ve sükût… Fırtına dindi. Yer suyunu çekti. Gözler kurudu. Pınarlar akmaz oldu. Etrafa derin bir sessizlik hâkim.

…

Sırada ne var? Sükûnun ebedi olmadığı aşikâr. O halde bir ses çık-ar-malı. Bir ses ki çarkı yeniden döndürsün. İlk kıvılcımı atsın da hareket başlasın. Peki, nasıl olmalı bu ses? Hafifçe mi, aniden mi, sert bir şekilde mi? Tercih ikinciden yana. ÇAT! Eline yeniden aldığı kalemin ikiye ayrılması sesiydi bu. Ayrılmalar her zaman bu kadar ses çıkarmıyordu ama. Öyle ayrılmalar vardı ki ayrılan (yahut ayrıldığını zanneden) dahi farkına varamıyordu ayrılığın. Gözünü yavaş yavaş doldurmaya başladığında firak ateşi; gemi limandan çoktan ayrılmış bulunuyordu. Ne kadar hayıflansa azdı o vakitten sonra. Geminin dümeni limana bağlıydı ve limandan “Geri dön!” emri gelmeden dönebilmesi imkân haricinde idi. İftirâk!..

…

Kalemin şaklaması şuuruna bir tokat tesiri yaptı. Bir an durakladı, hatta kendine geldiğini bile zannetti. Yoksa kalemi gibi kendi ömrü de ayrılmış mıydı kat-i olarak?! Kestirmesi biraz zaman alacaktı ama çalışmalıydı, gayret etmeliydi. Zihni felce uğramış bir hâlde idi. Çok zorlanıyordu… Bin bir düşünce cirit atıyordu zihninde. Ne yapmaya çalıştığını düşündü önce. Bir şeyleri anlamalıydı. Önce kendini çözmeliydi. Çözmeliydi ki; yeniden, ama istediği şekilde inşa edebilsindi. Çözemiyordu, çözemiyor ve büyük ihtimalle çözemeyecek de… Ne kadar uğraşsa da nafile. Boşa kürek çekecek. Ne biçim bir muamma bu insanoğlu! Deryada, dalgaların bir o yana bir bu yana sürdüğü bir saman çöpü olamaz; olmamalı da. O halde ortada bir gerçek var… Bu hale düşmesindeki bütün amiller harici değil. Bu tespit biraz acıtıcı idi. Kendi düşen ağlamaz. Acep hakikaten de öyle mi? Ha bir başka el itmiş, ha kendi düşmüş… Öyle ya böyle acınacak bir hâl vesselam.

…

Yeniden durdu. Beden zaten duruyordu da zihin çalışmıyordu; o da durdu. Yeniden bir kriz. Zihin meflûç. Önceyi tahlilden vazgeçti. Yeni baştan başlamalıydı; öncesi ne olursa olsun. Başarabilir miydi? Belki; belki de değil. Denemeliydi ve kaybedeceği şeyler çok azdı. Az ama kıymetli: ömrü…

Eline yeni bir kalem aldı kalemlikten. O an aklına müthiş bir fikir getirmişti bu kalemlik. Bir kırdığı kaleme baktı; bir kalemlikteki kalemlere. Farklı renklerde, farklı ebatlarda, çeşitli kalemler… İstediğini seçebilirdi. Görünürde buna mani bir şey de yoktu. Kırılmış kalemin parçalarını eline aldı, öptü, alnına götürdü ve iki parçayı da kalemliğe koydu. Önünde ne çok ihtimal vardı da hiçbirini göremediği için kırık kalemde kalmıştı. Şimdi teşekkür ediyordu içinden kaleme… Kaleme ve onu yaratana…