Boşanmak Üzere Olan Kardeşime Mektup

Sevgili kardeşim,

Her gün yeni bir umutla güne başlıyoruz. “Bugün daha iyi olacak” umuduyla… Fakat acı haberlerle sarsılıyoruz çoğu zaman. Eşinden ayrılmak üzere olduğunu duydum.

Uzaktan, sizi hep güzel bir aile olarak görüyorduk. İçten içe sorunlar yaşadığınızı nereden bilebilirdik ki? Bir aile kolay kurulmuyor kardeşim. Yıkılması da öyle kolay olmamalı. Olmuyor, gitmiyor dediğiniz şeyler neydi acaba? Çözülmeyecek, kabullenilmeyecek şeyler miydi? İkiniz de yapmanız gerekenleri yaptınız mı? Biliyorsun kardeşim, evlilik sabır ister, fedakârlık ister. Sevgi, saygı, sadakat ve samimiyet ister. Karşındakini önce olduğu gibi kabullenmeli, onun bazı davranışlarını düzeltmeyi zamana bırakmalıydın. Uygunsuzluklar; yetişme tarzından, aldığı kültürden kaynaklanıyorsa onları doğru kabulleneceği için bunları sorgulamak, onu incitebilir, kızdırabilirdi. Aynı evde yetişenlerin bile birbirine tahammül edemediği bir dünyada, farklı aile tarzlarının ve kültürlerin çatışması, bazı şeylere hemen alışılamaması elbette olacaktı. Doğruluğuna inandığın bazı şeyleri yavaş yavaş, yumuşaklıkla, örnek olarak, güzelliğini göstererek anlatmalı ve kabullendirmeliydin. Belki, “çok uğraştım; ama olmadı, düzelmedi” diyeceksin. O takdirde biraz geri adım atmalıydın. Düzeltmek yerine, meşru şeylerde uyum sağlamaya çalışmalıydın. Karşındaki de bilmeliydi senin bu evliliği her ne pahasına olursa olsun devam ettirmek istediğini. Bazı isteklerinden vazgeçebileceğini, vazgeçtiğini… O zaman daha güzel ve güvenle yürütebilirdi belki evliliğini.

En ufak bir olumsuzlukta bağırıp çağırmak, küsmek, yapacağı işleri protesto edip yapmamak, onarıcı değil yıkıcı olmak, eskileri karıştırıp “sen zaten böylesin” demek, birbirinin kusurunu örtmek yerine rezil etmeye çalışmak, daha da ileri giderek boşanma ile tehdit etmek…

Hiç yabancı değil bu sözler ve davranışlar bize değil mi? Hep yakınımızdalar. Oysa bize hiç yakışmıyor bunlar. “Ya güzellikle evliliği sürdürmek ya da güzellikle ayrılmak.” değil mi bize yakışan…

Sonra, Allah’ın bu konudaki hükümlerini de dikkate almadığınızı duydum. Sanki ayetlerde, uzlaşmanın daha hayırlı olacağı, öğütle, terbiye edici bazı uygulamalarla evliliği kurtarma yoluna gidilmesi, eşler kendileri çözemiyorsa ehil yakınların düzeltmek amacıyla devreye girmesi, o da olmadıysa evden ayrılmadan bir boşanma denemesinin yapılması emredilmiyor gibi…

Sanki bu ilahî emirlerde bir hikmet yok da herkes kendi kafasına göre çözüm ürettiğinde çok daha başarılı olunabilecekmiş gibi…

Şimdi çözümsüzlüklerin girdabında dönüp duruyorsunuz. Ve belki de daha üzücü olanı, sizin meseleleriniz, başka insanlar tarafından konuşuluyor. Eşinden ayrılmak üzere olan bir adama soruyorlar:

“Niçin ayrılıyorsun? Eşin ne hata yaptı ki?” diye.

“O benim henüz hanımım, sırrını sizinle paylaşamam.” diyor.

Ayrıldıktan sonra tekrar soruyorlar:

“O bir yabancı artık, onun hakkında konuşamam.” diyor.

Bizim ahlâkımız böyle olmalı değil miydi? Güzellik… Güzellik… Her şey güzel olmalı…

Ama gel gör ki en büyük düşmanlıklar boşanmalardan sonra oluyor. Evli iken bütünleşmeden, rakip gibi yaşamak. Boşanırken de sırları ifşa edip sonra da düşman olmak. Ailelerin üzülmesi, birbirine düşmesi. Çocukların perişan olup duygularının yaralanması, geleceklerine dair ümitsizlik. İki arada bir derede ve kendilerini hiçbir yere ait hissetmeden büyüyecekler.

Boynu bükük, gözleri sönük çocuklar…

Siz de, suçluluk psikolojisiyle nasıl davranacağınızı bilemeyeceksiniz. Belki de yıkılmışlığın acısını onlardan çıkaracaksınız. Annem ve babam ayrı, demeye utanacak, sıkılacaklar. Arkadaşları anne babalarıyla gezerken üzülecek, imrenecek, ezilecekler. Evlenmekten korkacaklar belki de. Boşanma ve kendi çocuklarına da aynı acı duyguları yaşatma korkusundan evlenmeyecekler. Veya düğünlerinde anneleri ve babalarıyla birlikte olma mutluluğunu yaşayamayacaklar. Hep bir yanları eksik kalacak. Siz ise, torunlarınızı birlikte sevmenin güzelliğine erişemeyeceksiniz. “Bak dedesi, ne kadar büyümüş!” diyemeyeceksiniz.

Elli yaşlarında bir hanım arkadaş şöyle diyordu:

“Bayramın gelmesini hiç istemezdim. Annem ayrı bir yerde, babam ayrı bir yerde…”

Ayrılıktan önce bir kez daha oturup konuşun, derim. Ölçüp tartın! Kendinize, çocuklarınıza ve yakınlarınıza/ailelerinize vereceğiniz üzüntüyü, zararı düşünün. Kaprisleriniz, gururunuz, olmasa da olur istekleriniz, başka (!) ümitleriniz için değer mi? Bir kaderden başka bir kadere kaçarken sizi nelerin beklediğini biliyor musunuz? Ayrıldığınızda her şeyin daha güzel olacağından emin misiniz?

Seni zorluklar bekliyor kardeşim! Bunları bilerek yola çık! Ayrılanların psikolojisini gözünün önüne getir! Çoğunluğun, eskisinden daha mutlu olamadıklarını bilerek adım at!

Kapıyı hızlı kapatma, geri dönebileceğin ihtimalini de düşünerek, geçtiğin köprüyü yıkma! Ama eğer kapıyı kapattıysan, köprüyü yıktıysan, artık arkana bakma, kimseye bir şey söyleme, “zaten verdiğim zarar yeter” diye düşün ve git yoluna. Güzellikle…

Allah’tan gereği gibi korkan, sınırları koruyanlara elbette Allah bir çıkış yolu gösterecektir.