Vatandan Uzakta

Bir gün dalıp gitsem diyorum henüz erişemediğim topraklarıma. Belli belirsiz düşler içinde hep o aynı başlangıca. Öze. Hakikatin sıradanlığına. Her zaman yaptığım gibi huzursuz bir anımda anneme söylendim uzun uzun ve dediğim dedik bir dik kafalılıkla. Hadi anne gidelim, gidelim dedim feveran ederek. Topraktan kopmuş ne kadar yer varsa terk edelim ve bir kurtuluş meşalesinin öncüsü olalım bu diyarlarda. Bu düşünüş her vakit içimdeki acıyı kılcal damarlarımdan ağır ağır türlü yerlerime yayıp durur ve acının türlü şekillerini keşfettirirdi. Sanki bu sesimi hiç kimseye duyuramayacak, vatanım olan topraktan ayrılığım yalnızca bir gençlik ölümü ile son bulacaktı. Türlü vaveylalar ve ahlar içinde kendimi sindirip durdum. Beni böyle büzüşük kılıklara sokan bir kışın bıçak gibi kesen mutlak soğuğu değildi. İnsan-ı Kamil’e ulaşma çabası içindeki beşerden uzak insin yüküydü. Yine bir vakit gündüzün aydınlığı henüz ışıldıyordu doğudan uzağa. Ancak ufuktaki çizginin belirsiz uzaklığı da artık ayırt edilemiyordu. Sitemim yüz binleri bulan çok katlı buz camdan ve sıra sıra dizilmiş soğuk mu soğuk beton gökdelenlereydi. Işığı görmek en zoruydu kent insanı için. Bu durum zamandan da ne denli bir kopuş yaşadığımızı düşürdü yeni yetme aklıma. Annem tam karşımda. Yine her sabahına ait bir alışılagelmişi usulca yapıyordu. Toprak donmuş. Ezan okunmuş. Namaz kılınmıştı. Son ritüel Kur’an da okunmaktaydı kısık bir ses eşliğinde ve bazen coşkunca duygu salınımları içerisinde. Okurken bir iç aydınlığı parlatırdı yüzünü hep. Bu anların hafif mutlu hissi sesine yansır dururdu uzun uzadıya. Mutluydu bu anlar. Hisliydi. Sevinci ilahi olanla yakınsak ilişkisindeydi. Yine annem oturmuş olduğu su yeşili kanepeden Kur’an okurken en çokta seslere, sözcüklerin doğru sıralanışına dikkat ederdi.  Yapacağı bir yanlışın onu türlü günahların pençesine atacağı korku ve endişesini de taşırdı. Bazen eskilerden dinleyipte aşina olduğu sesin dizemi ile bazen de sabah ezanını okuyan o tiz sesin uyduruk cızırtısına kapılarak okurdu. Hem okuyup hem dinleyip hem de düşünme ne mümkün. Birini yaparken öbüründen geri kalma korkusu dört yanı sarmışken kim insanın kamiline  rastlayacak bilinmezdi bu zamanda. Bu korkuların ve bu cızırtının kaynağı iradeyi hapseden televizyondan başka bir şey değildi belki de. Anneme hep susarak kızdığım davranışlarından biride buydu. Benim vatanım annemdir. O ne bilsindi bana göre. Onun bilmesine hep taş koyanı asmalı pek ala. Onlara sövmeli, feryatlar etmeliydi. Onlardan alınmalıydı intikam. Cahilliğin kaynağından. Bir vakit ki ezan artık minareden değil bir ekranın arkasına gizlenmiş efendiler tarafından telaffuz ediliyordu.  Bugün minarelerin yüksekliğini alaşağı etmiş betonarmelerden ne bir ses rüzgara kapılıp geliyor ne de kendine has yeşilimsi ışıkları görünüyordu. Şimdi insan ne yapmalıydı? Düşündüm. Düşündüm. Sustum.  Anneme, vatanıma bakarken.