Baba

Kalabalık evin zili susmuş, kaşık çatal sesleri kesilmiş, akşam olmuş ve perdeler kapanmaktadır. Anne beyaz bir çarşafla düş filmini başlatmak üzereyken… baba sahneye belki çıkacak belki de hiç çıkmayacaktır.  Belki de itinayla yataklara geçmeden evvel bir masal kahramanına dönüşecektir. Anne senaryoyu nasıl yazarsa yazsın, dekor ve düzeni nasıl kurarsa kursun baba büyük ihtimalle çoğunu farketmeyecek bildiğini okuyacaktır sahnede.      

Anne babaya sufle verir. Cocuklar tüm bunları izlerken büyümek üzere uykuya dalarlar.

Benim çocukluğumun filmi, akşam hep beraber oturduğumuz bir sofradan daha fazlaydı ve beyaz bir çarşaf,temiz pijamalarla bitmezdi.  Uyku göz kapaklarımı düşürürken dalgınlığıma patlayan “rötuş çantamı getiriverin” çağrısı, babamın deklanşöre basmasıydı benim için.

Rötuş çantası babamın elleriyle yaptığı fotoğraf negatiflerini son kez rötusladığı, içinde ampül yanan seyyar bir masanın adıdır aslında.  Kırmızı bir mürekkeb gelirdi masa ile birlikte , dokunmamız yasak. Ama incecik fırçanın mürekkebi damlatmadan filmi nasıl ortaya çıkardığını izlemekten kendimizi alamazdık.

Anne ve babamın odasında bir çuvala sıkıştırılmış siyah ve bordo  perdeler, üstü kalın bir örtüyle örtülmüş film sandığı,  körüklü fotoğraf makinası, fırçalar, ecoline boyalar ve hiç tanımadığım onlarca insanın fotoğrafları vardı. Çoğu vesikalık olan fotoğrafları uzun uzun incelerdim.  Her birinin hikayesini canlandırırken, aklımda gülümsemeyen insanların siyah beyaz fotoğrafları daha çok  kalırdı. Belki de ömründe bir ya da iki kez fotoğraf makinesi görebilmiş utangaç, gözlerini istemsizce kırpan insanların fotoğrafları.  Aile fotoğrafları da oluyordu aralarında. Çocuklar, yeni evli çiftler…  Ben her birini dakikalarca inceliyordum. Eğer birisi kaybolacak olursa, sahibine ne denir? babasının babasının bir tek fotoğrafını bulabilmiş, karakalemle büyütülmesini isteyen birine kaybettim nasıl denir? Çocuk kalbimde bunun korkusunu da yaşıyordum. Zihnimin odaları genişliyor

kalbim her karede daha da ihtiyat sahibi oluyordu. Babam annemden sufle beklemiyor, bildiğini de okumuyordu. Körüklü makinaya karşı tutulmuş nefesler, tab edilen filmler vardı sahnede.  12’lik yuvarlak rol filmleri elleriyle kesip, zifiri karanlıkta kağıda düşürmek üzere olduğu  bir sahne.

Göz Kapaklarım kapanıyor. Ama tab edilen resme ten rengi nasıl verilir görmek istiyordum.   Babam sadece onda olduğunu sandığım boya kutusunu açıyor ve fırçanın ardından gözlerinin etrafını saran çizgileri ortaya çıkarıyordu. Büyümek uykusuna başka yollardan dalıyordum. Uyandığımda renklerin ışığı değişmiş oluyordu.   Bundan sonra her baktığıma bir kez daha dikkatle bakarken, kalbim ‘Sahibi’ne ne denir diyordu yine. Renklerin sahibine ne deriz?

Hâlâ parmaklarımda kalan boyalarla çocuklarımı uyutuyorum. Yoksa ‘Sahibi’mize  ne deriz?

Hala babamın resimlerinden tanıyorum renkleri.

‘Ey renklerin sahibi renklerimize acı’

Çünkü baba, yeryüzünü  renklerle ayırt ettigi bir resim çizer çocuğunun zihnine .

 Kimi zaman güçlü bir ağaca benzetir kendini. Kabuğu sert, ama güçlü . Karıncalar dolaşır üzerinde. Bazı resimlerde dalgalı bir denizdir, kağıttan gemileri yüzdürür. Bazen de bir çocuğun sürekli silgi tozlarının biriktirdiği silinmiş bir sayfasıdır. Cocuk silgi tozlarına bile kıyamaz, avucuna alır, şekiller çıkarır, oyunlar kurar… boş sayfayı uçak yapar da gökyüzüne uçurur. Gözü kuşlara takılır,  düşer çocuk.  Ama yine de uçurur. Renkleri çok sonra tanır ve düştükçe dizi hep aynı yerden kanar durur…