Hayal Şehrin Boyacıları

Hayal şehrin boyacıları

Bir üç yüz iki otobüsle döndüler evlerine

Masallarda sürekli aranan renklerle

Bir şehri koruyan meleklerle

Parmaklarıyla insanlara renk tutmayı öğrettiler

Yoklama alınacaktı birazdan bütün sokaklarda

Boş sokaklar şimdi onları eğlendiriyordu

Kara kediler hariç, her şey güzeldi

Uyanmak güzeldi uyandırmak için şehri

Güzeldi şeffaf renklerin boşluğuna çaresizliği sığdırmak.

Şehrin kötü renklerinden uzak

Yine gül renginde özlediler

Darmadağın bir kalbin uzun kavak âşıkları

Serçeler yol açıyordu şarkılarla

Mağaza vitrinlerine baktılar, topluca geçtiler parkları

Şehrin yüzünün bir kır alımlığı anında

Çektiler küreklerini işçiler kırmızı topraktan.

Sonra İngiliz fırçalarını anlattılar

Renk vermediler, ne zaman bir rüzgâr çıksa

Siyah bir pelerin çektiler yorgunluğun üstüne

Gündüzü akşama sardılar, çocuklar vardı başlarında

Renkler içinde bıraktılar şehri

Kaç şafak kadar durmadan boyacılar.

Casusluk yaptılar, kalabalıktılar

Kuşların kanatlarında gizlediler casusluklarını

İşe döndürüyordu parmak uçlarından akan kadın sesleri

İş bıraktılar, işe alındılar, o yalvarışlar, o eski şeyler

Tozlu bir bulutla döndüler geri

Daha filiz vermemişken beyazın kökleri.

Dönmek evlerine, akıllarına gelen tek güzel şeydi

Bir resimde güzel bir yer bulabilmekti son arzuları

Ağlamak, gülmek, bulmaktı bilmenin rengini

‘Şaka’ bir kelimeydi gördüklerine inanamadıkları

Her pazar günü akşam güneşinden önce

Paranoyak şizofrenik bir müzik

Bir derinlik katardı işlerine.

Sızıyordu gözleri boyacıların, iki tarafında loş odalar

Milenyumu dinlediler yağmur sesinin altında

Bin dokuz yüz seksen dokuzla konuştular

Çokça halüsinasyonlar, ambulans sesleri gece yarısı kapılarını çalmıştı

Siyasilerin tutmayı beceremedikleri sırlar

Gülümserdi parmaklarının aralıklarından

Afganistan yüreklerinde şehrin bir parçasıydı

İki parçaya bölünmüştü şehirde akşam

Gidiyor diye boyacılar buradan…