Gücünü ‘Hakikat’ten Almayan ‘İktidar’

 “Allah nezdinde hak din (ed-dîn) İslâm’dır.”

(Al-i İmran /19)

[O yardıma layık olanlar ki,] kendilerini yeryüzünde egemen kılsak

 salâta devam ederler (salatı ikâme ederler), arınmak için verilmesi gerekeni verirler,

yapılması iyi ve doğru olanı emreder, yanlış ve kötü olanı yasaklarlar;

ama yine de, olup biten her şeyin sonucu Allah’a kalmıştır.

(Hac /41)

Dünya devlet aracılığıyla değiştirilemez.

Hem kurumsal düşünce hem de yüzyıllık kötü deneyim

bize bunun böyle olduğunu gösteriyor.

“Size söylemiştik” der halinden memnun olanlar.

“Hep söyledik. Makul olmadığını,

insan doğasına karşı gelemeyeceğinizi anladık.

Vazgeçin bu rüyadan, vazgeçin.”

John Holloway / İktidar Olmadan Dünyayı Değiştirmek

Her din, dünya görüşü ve ideoloji bir ‘hakikat’ iddiası içerir. Bu hakikat insanı öyle bir kuşatır ki, insan onunla görür, onunla düşünür, onunla işitir ve onunla hisseder. Hiçbirşeyi onun dışında yorumlayamaz olur! Bunun güzel bir örneği Orphalese halkına giderayak hitâb eden Ermiş’de görülür.[1] İnsan ve insanın halleri, tarih ve tarihin çarpan ruhu, toplum ve toplumun iniş ve çıkışları önce o hakikatle yoğrulur, sonra da yorumlanır, ete kemiğe bürünür.

Burdan şöyle bir sonuç çıkarabiliriz diye düşünüyorum: yaşama, hissetme, duyma, gör/ebil/me biçiminden; idâre etme, siyaset eyleme, sosyal veya siyasal olaylara refleks verme eşiklerimiz aslında hangi hakikat kümesine ait olduğumuzu ele verir.