İşin Sonunu Gören Gözler 

“Hayatta en önemli şey, neyin önemli olduğunu bilmektir” diyor, Olto Milo…

İnsan aceleci bir varlıktır derken bunu mu kastetti acaba yüce yaratıcımız, diye düşünüyorum. Öyle bir koşuşturma içinde ki insanlarımız, yaptıkları eylemlerin, davranışların lehine mi aleyhine mi geliştiğini fark edemiyor. Sadece yapması gerektiğini düşünüp yapıyor. Ve bunu yaparken de kendi düşünce ve hissiyatıyla değil birilerinin öyle yapması gerektiğini vurguladığı için yapıyor çoğu zaman…

Ne zamandır kendi gözlerimizle, kendi aynamıza bakamıyoruz… Başka başka gözleri emanet aldık, hep onları kullanıyoruz. Onların bize bak dedikleri yerden bakıyor, onların bize kalk dedikleri yerden kalkıyoruz. Kimin bu baktığımız gözler? Hangi ara bu kadar farklı göz biriktirdik? Birbirinin zıddı, uyumsuz ve de yakışıksız…

Ne ruhumuza ne duygu ve düşüncelerimize hitap etmeyen bu gözleri kimlerden ödünç aldık…?

Sabah uyanığımız gözlerimizle, akşam kapadığımız gözler arasın da bu kadar fark olması bir çelişki değil mi? Hep kendi dışında kileri memnun etmek, onların arasında bulunmak, onlara kendini beğendirmek için canhıraş gayretlerin sonucu sizce ne olur? Bu emanet gözlerin bakışlarıyla, bakış açılarıyla sizce daha ne kadar yol alabiliriz? Seni sen olmaktan alıkoyan, kendilik düşüncelerini korkaklaştıran; bu emanet gözlerle daha ne kadar cesur görünebiliriz?..

Onun içindir bu savrulmalarımız, onun içindir dünya ölçeğin de ki bu mustazaflığımız…. Onun içindir sürekli mazlum kalışımız… Hakikatin fikiriyat suretine bürünemeyişi bundandır. Sürekli kanayan yaralarımızın kabuk tutmaması bundadır… Gerçeklerimizle acı da olsa yüzleşemememiz bundandır…

“Gözünü çevir bak” ikazına rağmen gözlerimizle bakmaktan aciz kaldığımızdandır… Kendi doğrularımıza kendi gözlerimizle şahit olamadığımızdandır. Bedeni aşıp iç selliğimize, ruhumuza dokunamayışımızdandır. Muhammed ikbal ne güzel ifade ediyor; ‘… Benim gerçek kişiliğim bir şey değil, bir eylemdir. Tecrübem de karşılıklı birbirine atıfta bulunan ve yönlendirici bir amacın birliği tarafından bir arada tutulan yalnız bir hareketler dizisidir. Beni, mekânda bir şey veya zamana ait düzen için de bir takım tecrübeler olarak idrak edemezsiniz.  Beni hükümlerimle, iradi tutumlarımla, amaçlarımla ve ümitlerimle yorumlamalı, anlamalı ve takdir etmelisiniz’…

Gelin görün ki içinde bulunduğumuz toplumda kendi iradeni ve kendi amacını belirleme ortamları maalesef oluşturulamıyor. Oluşturulsa bile rağbet göremiyor. Sürekli madde üzerinden oluşturulan bu bakış insanı beşer kalmaya mahkûm ediyor. Daha ulvi değerler, insanı insan eden erdemler bu ortamlarda boy verip serpilemiyor. Sürekli tıfıl kalan, gelişimini tamamlayamamış düşünceler olarak zihinlerin bir yerinde duruyor.

İnsanın kendi gözleriyle bakamadığı bir hayatta; nasıl kendi düşünce ve iradesi olabilir..? Nitekim olmuyor da… ‘ Kem aletle Kemalat olmazmış ‘…

Kendi çaba ve gayretini, kendi istekleri doğrultusunda kullanabilen; özgün düşünen insanlar gittikçe azalıyor. ‘Uydum kalabalığa’ cümlesi hiç bu kadar rağbet görmemişti. Kendi bakışını ya da bakış açısını oluşturamayan gözler bu cümleden en çok nasibini alanlar oluyor.

“Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyorum. ..

Ben gerçekten böyle mi düşünüyorum….

Ben gerçekten ileride böyle mi olmak istiyorum…

Bu kurduğum cümleler gerçekten bana mı ait…”

Bunun sorgusu içinde olmayan kalp ve zihinler maalesef kendi şahsiyetlerini oluşturamayacak ve bu savrulmaların dışında kalamayacaklardır. Ve nitekim kalamıyorlar da…

Bilgi kirliliğinin, ahlak kirliliğinin, tüketim çılgınlığın ve her türlü israfın boyuna arttığı şu zamanlarda kendi gözlerimizle vahyin bakışını yakalayabilmeliyiz. Bize emanet verilen bu değerli hayatı ne iduğu belirsizlerin gözlerinden okuyup heder etmeyelim artık. Çünkü görüyoruz ki bu okumalar bize faydadan çok zarar veriyor.

Huzurdan çok huzursuzluk, mutluluktan çok acı veriyor. Gayretten çok tembellik… Neşe yerine keder saçıyor…

Artık bu emanet gözleri iade edip kendi hakiki gözlerimizi tekrar almak için gayret gösterelim. Asıl amacına uygun olarak kullanmaya çalışalım. Belki bedeli ağır olacak ama inanın bu yaşadıklarımız kadar ağır olmayacak.

“Sen de sabah akşam Onun rızasını isteyerek Rablerine dua edenlerle birlikte sabret. Dünya hayatının aldatıcı süsünü isteyerek gözlerini onlardan ayırma. Kalbini bizi zikretmekten gaflete düşürdüğümüz, kendi istek ve tutkularına uyan işinde aşırılığa gidene itaat etme.” Kehf/28