İnsan aciz yaratılmıştır. Yardıma muhtaç olarak yaratılmıştır. Birbirinin ihtiyacını görerek, birbirinin eksiğini tamamlayarak, yardımlaşarak hayatlarını devam ettirirler insanlar.
Yardıma ve hiçbir şeye ihtiyacı olmayan yalnız Allah’tır. Herkes, her şey O’na muhtaç. O, “samed”dir, “Ğani”dir. Yaratan O. Rızk veren, yaşatan, öldüren, dirilten O.
Dünyaya gözümüzü açar açmaz bizi ilk selamlayan fiil “yardım” oluyor. Doktorun, ebenin yardımı… Emzirerek, altını değiştirerek, koruyup büyüterek ananın yardımı… Büyüyünce, bu kez o yardım ediyor başkalarına. Ömür boyu devam ediyor bu yardımlaşma. Ölende; yıkıyorlar, tabutumuzu taşıyorlar, namazımızı kılıp dua ediyorlar. Mezarımızı kazıp defnediyor, berzah âlemine yolcu ediyorlar. Hayatımız boyu sürekli birilerine yardım ediyor ve birilerinden yardım görüyoruz. Bütün hayat bir yardımlaşmadan ibaret. Yardımlaşarak devam ettiriyoruz hayıtımızı.
Aile, birbirinin ihtiyacını gideren, yardımlaşan bir kurumdur. Neden başka bir kelime değil de aile? Aile kelimesinin anlamı; muhtaç insanlar demektir. Birbirine en çok muhtaç olan, ihtiyaç duyan birbirine yardım eden en yakın insanlar topluluğudur aile.
Yardımlaşmaya önce en yakınlarımızdan başlamamızı istiyor Rabbimiz:
“Muhakkak ki Allah, adaleti, iyiliği, yakınlara yardım etmeyi emrediyor, çirkin işleri, kötülüğü ve azgınlığı da yasaklıyor. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.”
Peygamberimiz (as) de: “(Harcamaya), bakımları üzerinde olanlardan başla! Üstteki (veren) el, alttaki (alan) elden daha hayırlıdır.” buyuruyor.
Devletin görevi de; vatandaşlarına yardım etmekten başka nedir ki?!
Toplum, insanlara yardım için koşuşturuyor. Memur, işçi, esnaf ve sanatkârlar… İşlerini yaparken, rızklarını kazanırken; bir yönüyle de insanlara yardım için yorulup ter döküyorlar.
İnsanlara hayırlı (güzel, iyi) işlerde yardımcı olmayı bir görev olarak yüklüyor Rabbimiz bize:
“İyilik (birr) ve takva üzerinde yardımlaşın, günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın. Allah’tan ittika edin. Çünkü Allah’ın azabı çetindir.” buyuruyor.
Bütün kâinatta bir denge, uyum ve yardımlaşma söz konusu. Her varlık kendi varlığını devam ettirirken, belki farkında değil ama bir başka varlığın da ihtiyacını giderip yardımcı oluyor.
Allah Teâlâ, bütün kâinatı insan için, insana yardım etsin, hizmet etsin diye yarattı.
Ve muhtaç olan insana, Müslüman insan, zekâtıyla, infakıyla, sadakasıyla, yaptığı hayırlarla ve iyiliklerle yardımcı oluyor.
Kendi ihtiyacı olsa bile Müslüman kardeşinin ihtiyacını görmeyi “isar”ı teşvik ediyor Rabbimiz (cc).
İhtiyacı olmasa dahi Müslümanların hediyeleşmesini istiyor Peygamberimiz (sav).
Kuşkusuz yardım etmenin de asıl sahibi Allah’tır. İhtiyaçları gideren O’dur. İnsanlar ancak O’nun verdiğini birbirlerine vererek O’nun memnuniyetini kazanmaya çalışırlar. O’nun yardım etmediğine, kim yardım edebilir! Ve O’nun yardımını kim engelleyebilir? O yardım ettikten sonra insanın neye, kime ihtiyacı olabilir! O, dilerse; her yerde, her zaman, en imkânsız görülen, ümitlerin tükendiği anda bile yardımını ulaştırır.
“De ki: Allah size bir kötülük dilerse, O’na karşı sizi kim korur; ya da size rahmet dilerse (size kim zarar verebilir)? Onlar, kendilerine Allah’tan başka ne bir dost bulurlar ne de bir yardımcı.”
“Allah size yardım ederse, artık size üstün gelecek hiç kimse yoktur. Eğer sizi bırakıverirse, ondan sonra size kim yardım eder? Mü’minler ancak Allah’a güvenip dayanmalıdırlar.”
“Sabır ve salat (namaz, dua, itaat ve kulluk) ile Allah’tan yardım isteyin. Şüphesiz o (sabır ve salat), Allah’a saygıdan kalbi ürperenler dışında herkese zor ve ağır gelen bir görevdir.”
Allah (cc), kendisine inanıp salih işler yaparak dinine yardım edenlere yardım edeceğini vaat ediyor:
“Ey iman edenler, eğer siz, Allah’a (dinini yaşayarak ve yaşatmaya çalışarak) yardım ederseniz; Allah da size yardım eder. Ayaklarınızı kaydırmaz.)”
“Ey iman edenler, Allah’ın yardımcıları olun. Nitekim Meryem oğlu İsa havarilere: Allah’a (giden yolda) benim yardımcılarım kimdir, demişti. Havariler de: Allah (yolunun) yardımcıları biziz, demişlerdi. İsrail oğullarından bir zümre inanmış, bir zümre de inkâr etmişti. Nihayet biz inananları, düşmanlarına karşı destekledik. Böylece üstün geldiler.”
“Yardım” kelimesini çekip alırsanız hayattan; geriye hayattan bir şey kalır mı?
Yaşam ve ölüm ikilisi hangi ikili kümesine dâhil edilebilir? Ölüm denen gerçeklik yaşamın olmaması hali midir; yoksa ölüm denen gerçeklik yaşam gerçekliğinin ikizi midir? İlki daha makul görünmektedir. Ezdad ikilisindendir yaşam ve ölüm kavramları. Bir olgunun iki ayrı olayı gibidir sanki.
Geçmişten günümüze kadar gelen tüm pedagogların/eğitimcilerin cevabını aradığı temel sorulardan biri de: “Bilgi, muhataba en iyi şekilde nasıl aktarılabilir?” sorusu olmuştur. Bu soruya cevap sadedinde ortaya koyulmuş birçok çaba disiplin haline getirilerek ‘öğretim yöntem ve teknikleri’ olarak adlandırılan çalışmaların ortaya çıkmasına kaynaklık etmiştir.
Acı ya da tatlı, yaşadığımız her hikâye bize sabrı, aklı ve kalbi birlikte yoğurmayı, dua ve eylemi bir arada tutmayı, kendi hayat mücadelesinde bir başkasının da huzur bulmasını sağlamayı, birlikte direnmeyi, topluca değişmeyi, sevmeyi ve çok sevmeyi, kuşu, çiçeği, böceği dinlemeyi, hüznü, acıyı, kederi, umudu, ümidi, neşeyi hissedip hissettirebilmeyi, bizi biz yapan bütün zorlukların üstesinden gelebilmeyi, en önemlisi de her insanın sonunda bir hikâye olacağını, onun bunun değil kendi hikâyesini yazmanın ve yaşamanın bilincini, kadir ve kıymetini, bunun kahramanlığını öğretir.
Günümüzde toplumlar, iletişim ve bilişim dünyasında meydana gelen gelişmelere paralel olarak daha hızlı bir değişim geçirmekte ve bunun sonucu olarak da kuşaklar arasında ciddi çatışmalar ortaya çıkmaktadır. Biraz da kaçınılmaz olan bu durum yeni kuşakların bir önceki kuşağın değerlerini önemli ölçüde sorgulayıp bu değerlerle arasına ciddi mesafeler koymalarını hatta zaman zaman bu değerlere karşı hasmane …
İslâm toplumu diye, başkalarının özel alanlarına göz-kulak kesilmenin kesin olarak ayıp sayıldığı topluma denir. Terbiye edicisi Allah olmayan, hatta ‘terbiye’ terimini tümüyle kullanımdan kaldırmış toplumlarda ise tecessüs bir yaşam tarzıdır. İslâm toplumunda fertlerin yapacakları (anlık, günlük, haftalık) çok önemli salih ameller vardır. Bu ameller mü’minlere, başkalarının özel hayatlarına meraktan dalgıçlar yollamalarına izin ve fırsat vermez.
Yardım
İnsan aciz yaratılmıştır. Yardıma muhtaç olarak yaratılmıştır. Birbirinin ihtiyacını görerek, birbirinin eksiğini tamamlayarak, yardımlaşarak hayatlarını devam ettirirler insanlar.
Yardıma ve hiçbir şeye ihtiyacı olmayan yalnız Allah’tır. Herkes, her şey O’na muhtaç. O, “samed”dir, “Ğani”dir. Yaratan O. Rızk veren, yaşatan, öldüren, dirilten O.
Dünyaya gözümüzü açar açmaz bizi ilk selamlayan fiil “yardım” oluyor. Doktorun, ebenin yardımı… Emzirerek, altını değiştirerek, koruyup büyüterek ananın yardımı… Büyüyünce, bu kez o yardım ediyor başkalarına. Ömür boyu devam ediyor bu yardımlaşma. Ölende; yıkıyorlar, tabutumuzu taşıyorlar, namazımızı kılıp dua ediyorlar. Mezarımızı kazıp defnediyor, berzah âlemine yolcu ediyorlar. Hayatımız boyu sürekli birilerine yardım ediyor ve birilerinden yardım görüyoruz. Bütün hayat bir yardımlaşmadan ibaret. Yardımlaşarak devam ettiriyoruz hayıtımızı.
Aile, birbirinin ihtiyacını gideren, yardımlaşan bir kurumdur. Neden başka bir kelime değil de aile? Aile kelimesinin anlamı; muhtaç insanlar demektir. Birbirine en çok muhtaç olan, ihtiyaç duyan birbirine yardım eden en yakın insanlar topluluğudur aile.
Yardımlaşmaya önce en yakınlarımızdan başlamamızı istiyor Rabbimiz:
“Muhakkak ki Allah, adaleti, iyiliği, yakınlara yardım etmeyi emrediyor, çirkin işleri, kötülüğü ve azgınlığı da yasaklıyor. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.”
Peygamberimiz (as) de: “(Harcamaya), bakımları üzerinde olanlardan başla! Üstteki (veren) el, alttaki (alan) elden daha hayırlıdır.” buyuruyor.
Devletin görevi de; vatandaşlarına yardım etmekten başka nedir ki?!
Toplum, insanlara yardım için koşuşturuyor. Memur, işçi, esnaf ve sanatkârlar… İşlerini yaparken, rızklarını kazanırken; bir yönüyle de insanlara yardım için yorulup ter döküyorlar.
İnsanlara hayırlı (güzel, iyi) işlerde yardımcı olmayı bir görev olarak yüklüyor Rabbimiz bize:
“İyilik (birr) ve takva üzerinde yardımlaşın, günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın. Allah’tan ittika edin. Çünkü Allah’ın azabı çetindir.” buyuruyor.
Bütün kâinatta bir denge, uyum ve yardımlaşma söz konusu. Her varlık kendi varlığını devam ettirirken, belki farkında değil ama bir başka varlığın da ihtiyacını giderip yardımcı oluyor.
Allah Teâlâ, bütün kâinatı insan için, insana yardım etsin, hizmet etsin diye yarattı.
Ve muhtaç olan insana, Müslüman insan, zekâtıyla, infakıyla, sadakasıyla, yaptığı hayırlarla ve iyiliklerle yardımcı oluyor.
Kendi ihtiyacı olsa bile Müslüman kardeşinin ihtiyacını görmeyi “isar”ı teşvik ediyor Rabbimiz (cc).
İhtiyacı olmasa dahi Müslümanların hediyeleşmesini istiyor Peygamberimiz (sav).
Kuşkusuz yardım etmenin de asıl sahibi Allah’tır. İhtiyaçları gideren O’dur. İnsanlar ancak O’nun verdiğini birbirlerine vererek O’nun memnuniyetini kazanmaya çalışırlar. O’nun yardım etmediğine, kim yardım edebilir! Ve O’nun yardımını kim engelleyebilir? O yardım ettikten sonra insanın neye, kime ihtiyacı olabilir! O, dilerse; her yerde, her zaman, en imkânsız görülen, ümitlerin tükendiği anda bile yardımını ulaştırır.
“De ki: Allah size bir kötülük dilerse, O’na karşı sizi kim korur; ya da size rahmet dilerse (size kim zarar verebilir)? Onlar, kendilerine Allah’tan başka ne bir dost bulurlar ne de bir yardımcı.”
“Allah size yardım ederse, artık size üstün gelecek hiç kimse yoktur. Eğer sizi bırakıverirse, ondan sonra size kim yardım eder? Mü’minler ancak Allah’a güvenip dayanmalıdırlar.”
“Sabır ve salat (namaz, dua, itaat ve kulluk) ile Allah’tan yardım isteyin. Şüphesiz o (sabır ve salat), Allah’a saygıdan kalbi ürperenler dışında herkese zor ve ağır gelen bir görevdir.”
Allah (cc), kendisine inanıp salih işler yaparak dinine yardım edenlere yardım edeceğini vaat ediyor:
“Ey iman edenler, eğer siz, Allah’a (dinini yaşayarak ve yaşatmaya çalışarak) yardım ederseniz; Allah da size yardım eder. Ayaklarınızı kaydırmaz.)”
“Ey iman edenler, Allah’ın yardımcıları olun. Nitekim Meryem oğlu İsa havarilere: Allah’a (giden yolda) benim yardımcılarım kimdir, demişti. Havariler de: Allah (yolunun) yardımcıları biziz, demişlerdi. İsrail oğullarından bir zümre inanmış, bir zümre de inkâr etmişti. Nihayet biz inananları, düşmanlarına karşı destekledik. Böylece üstün geldiler.”
“Yardım” kelimesini çekip alırsanız hayattan; geriye hayattan bir şey kalır mı?
İlgili Yazılar
Ölümün Anlamı – Anlamın Ölümü
Yaşam ve ölüm ikilisi hangi ikili kümesine dâhil edilebilir? Ölüm denen gerçeklik yaşamın olmaması hali midir; yoksa ölüm denen gerçeklik yaşam gerçekliğinin ikizi midir? İlki daha makul görünmektedir. Ezdad ikilisindendir yaşam ve ölüm kavramları. Bir olgunun iki ayrı olayı gibidir sanki.
Tebliğde Anlatım Yöntemi ve Muhatabı Tanımanın Önemine Dair
Geçmişten günümüze kadar gelen tüm pedagogların/eğitimcilerin cevabını aradığı temel sorulardan biri de: “Bilgi, muhataba en iyi şekilde nasıl aktarılabilir?” sorusu olmuştur. Bu soruya cevap sadedinde ortaya koyulmuş birçok çaba disiplin haline getirilerek ‘öğretim yöntem ve teknikleri’ olarak adlandırılan çalışmaların ortaya çıkmasına kaynaklık etmiştir.
Kişisel Tarihimizin Yol Dönümleri
Acı ya da tatlı, yaşadığımız her hikâye bize sabrı, aklı ve kalbi birlikte yoğurmayı, dua ve eylemi bir arada tutmayı, kendi hayat mücadelesinde bir başkasının da huzur bulmasını sağlamayı, birlikte direnmeyi, topluca değişmeyi, sevmeyi ve çok sevmeyi, kuşu, çiçeği, böceği dinlemeyi, hüznü, acıyı, kederi, umudu, ümidi, neşeyi hissedip hissettirebilmeyi, bizi biz yapan bütün zorlukların üstesinden gelebilmeyi, en önemlisi de her insanın sonunda bir hikâye olacağını, onun bunun değil kendi hikâyesini yazmanın ve yaşamanın bilincini, kadir ve kıymetini, bunun kahramanlığını öğretir.
Toplumu Ayakta Tutan Değer: Yardımlaşma
Günümüzde toplumlar, iletişim ve bilişim dünyasında meydana gelen gelişmelere paralel olarak daha hızlı bir değişim geçirmekte ve bunun sonucu olarak da kuşaklar arasında ciddi çatışmalar ortaya çıkmaktadır. Biraz da kaçınılmaz olan bu durum yeni kuşakların bir önceki kuşağın değerlerini önemli ölçüde sorgulayıp bu değerlerle arasına ciddi mesafeler koymalarını hatta zaman zaman bu değerlere karşı hasmane …
Sosyal Medya Tecessüs Damarını Çatlatmak İçindir
İslâm toplumu diye, başkalarının özel alanlarına göz-kulak kesilmenin kesin olarak ayıp sayıldığı topluma denir. Terbiye edicisi Allah olmayan, hatta ‘terbiye’ terimini tümüyle kullanımdan kaldırmış toplumlarda ise tecessüs bir yaşam tarzıdır. İslâm toplumunda fertlerin yapacakları (anlık, günlük, haftalık) çok önemli salih ameller vardır. Bu ameller mü’minlere, başkalarının özel hayatlarına meraktan dalgıçlar yollamalarına izin ve fırsat vermez.