“Eller Ne Derse Desin, Kullar Kader Yazamaz”

“Kader! Değiştirilmesi ve önceden bilinmesi mümkün olmayan bir hakikat. Alın yazısı dedikleri herkes için büyük bir sır. Yaşanır, yaşarken de öğrenilir. Kader de insanın kaderidir. Dünyanın yaratıldığı andan, Âdem ile Havva’nın cennetten çıkarıldığından beri bu hep böyledir. Aslında kaderin sır olması bile bir kaderdir. Ta o andan itibaren asırlar boyu, günden güne, her dakika ve her an bir sır olan kader, herkes için sonsuza dek gizemini korumaya devam edecektir…”

Can, Cengiz Aytmatov’a ait “Dağlar Devrildiğinde” isimli romanın daha ilk paragrafını okuduktan sonra kitabı masaya bıraktı. Dirseklerini masaya koyarak, başını ellerinin arasına aldı. Gözlerini yumdu. Sabah önünden geçtiği apartmanın bahçe duvarındaki yazıyı düşündü. “Eller ne derse desin, kullar kader yazamaz!”  “Bu kadar da olmaz!” diye geçirdi içinden.

Kaderle ilgili iki ayrı yazı, aynı gün içinde Can’ın gündemine girmişti. Duvara yazılan sözün kim tarafından ve ne maksatla yazıldığını merak etti, sonra da o sözün kime ait olduğunu. Bilgisayarını açtı. Sözü, arama motoruna olduğu gibi yazdı. Karşısına (0, 46) saniye içinde yaklaşık 70.000 sonuç bulunduğu bilgisi geldi. Videolar ve görseller için ayrı başlıklar verilmişti. Can, ekrana gelen linklerden, o sözün Fatih Kısaparmak’a ait bir şarkı sözü olduğunu anladı. Linklerden birini tıklayarak  “Canım Benim” isimli şarkının sözlerinin tamamını okudu.

“Seni benden alamazlar canım benim

Bizi ayıramazlar

Eller ne derse desin sen korkma canım

Kullar kader yazamazlar

Canım benim ben seni çok sevdim de söyleyemedim

Canım benim ben sana canım bile diyemedim

Canım benim ben seni çok sevdim de söyleyemedim

Canım benim kaybetmekten korktum da söyleyemedim

Yüreğimde sen varsın canım benim

Aklımda hep sen varsın

Dualarım seninle kalbim seninle

Allah seni bana yazsın” 

Can, şarkının çoğu sözlerini basit bulduğu için dinlemedi. Fakat son cümle dikkatini çekmiş olacak ki birkaç kez tekrar etti. Bilgisayarı kapattı. Duvara yazılan o sözün, kendi yaşıtı yahut kendinden birkaç yaş büyük biri tarafından yazılmış olabileceğini düşündü. O meçhul gencin, aşkını kader üzerinden ilan etmesi ilginç gelmişti Can’a. Daha şaşırtıcı olan şeyse, son zamanlarda kader konusunun sürekli gündemine gelmesiydi. Okulda yahut evde, herhangi bir sebeple kader ve yazgı mevzusu açılıyor, biraz kendisi konuşuyor, çokça karşısındakileri dinliyordu.

Zihninde, cevabını aradığı lakin kimseyle paylaşmadığı bazı sorular vardı. Mesela bilimin gelişmesi kaderin sır olmasına mı bağlıydı? Acaba dijital çağ, kaderin sırrını çözme çabasının neticelerinden biri miydi?  

Kader sadece insana özgü bir şey miydi,  eşyanın, makinelerin daha doğrusu robotların da bir kaderi yok muydu? Birer yazılım ürünü olan robotların alın yazısını, kaderini insan yazmış olmuyor muydu? Bu ve buna benzer, insan, bilim, yapay zekâ, insansı robotlar ve kader merkezli birçok soru Can’ın kafasında dolanıp duruyordu. Can, yeniden kitabı eline aldı ve bir kez daha kaderle ilgili satırları okudu. Paragrafın bitiminden sonraki boşluğa duvardaki sözü yazdı. “Eller ne derse desin, kullar kader yazamaz!”