mafima’ya mektuplar

Şimdi karşında uykusuzluk abidesi

Ren geyiğine binmiş

Umut arayışında.

Sızlanan dizelerde büklüm büklüm

bitmemiş bir romanın kahramanı gibi

sağa sola yalpalanmakta

Doğru ya.

Bir mektubunda demiştin Mafima;

Hani hastalıkta sağlıktaydı

dileğimiz diye.

Yanan bir odun sobasında

kayboldu hayaller şimdi.

Cayır cayır yanan ateşe akıttı zehrini.

Sanma!

Sanma birkaç sayfada bitecek

yokluğun,

yokluğunu saklayan

o iki dirhem masumiyetin.

Geçmişe saplanan bir trene biniyor

 biriktirdiklerimizin arta kalanı.

Umuda doğru yol almak istercesine.

Gereksiz ama gereğinden çok düşünülenleri

arkamıza alıp

ve ben hiç biz olamayışımızı kutlarken;

elveda kokan bir sokakta

bu neyin sonsuzluğu diye düşünmedin mi hiç?

Söylesene Mafima

Hangi göğün yağmuruna tutuldun sen?

II.

Bilmiyorum artık

ardın sıra gelen kelimelerin

içimde büzüşlerini.

Rıhtımı olmayan bir kentin

kıyısından geçerken

seni hatırlarım belki.

Kaç ölümün seni bana yakın edeceğini düşünürüm mesela.

Ölüm bir tek benim sırtımı sıvazlamayacak Mafima.

Şimdi yüreğimdeki kuyularda boğuluyor,

gelmeyişine doldurduğum hüzünlerle beraber.