7 Ekim’den bu yana Gazze’de soykırım sürüyor. Soykırım yapılırken toplumları ve devletleri ilgisizler, tepkisizler ve gücü oranında tepki verenler olmak üzere üç sınıfta tanıyabiliriz. Tepkiliymiş gibi davranıp da tüm tepkisi kınamaktan öteye geçmeyenler de tepkisizler sınıfında. Her kavram için yapılması gerektiği gibi sömürgecilik kavramı da tarihsel seyri içerisinde ele alındığında bugün Gazze’de yaşananların, ‘sömürgeciliğin’ en kaba ve barbar halinin bir ürünü olduğu görülecektir. Tarihi, ‘ilerleyen’, ‘gelişen’ ve kendi içerisinde sürekli tekâmül (olgunlaşma, ilerleme ve kemale erme) doğrultusunda izah etmeye çalışan perspektif bugün olup bitenleri nasıl açıklayacaktır? Yapay zekâyı ve insansız hava oyuncaklarını buldu diye insan ve insan aklının kıymetine bunlar üzerinden mi değer biçmeye çalışacaktır?
Hayır, hayır!

Sömürgeci aklın ve zihniyetin inşa ettiği bu dünyadan ayrışmanın tam vaktidir; onunla yarışmanın zamanı değil! Habil’in ‘ben sana el kaldırmayacağım’ demesi ‘gel beni öldür’ demek değil; ‘sen kendi bildiğin yol ve yöntemle devam et; ben senin çirkin yöntemine başvurmayacağım’ demek şeklinde anlaşılmalıdır.

Sömürgeci zihniyet kendini, sömürdüğü ülkelerin kendi ellerinde sürdürülebilir kılmıştır. Kendisine sömürgeci diyemeyeceğimiz toplum ve devletlere ‘reflekslerini’ devretmiş, miras bırakmıştır. Bu toplum ve devletler de sömürgeciliği ‘dinlerine, inançlarına, vicdanlarına’ bedel üstlenmişlerdir. Sömürgeci artık uzakta değil; sömürgeleştirilen toplumların içinde hayat bulmuştur. Coğrafyalarımızdan stratejik olarak çekilse de şahs-ı manevisini devrederek çekildiği bilinmelidir. Peki, bunu bilmenin önemi nedir? Nereden başlayacağımızı bilmek açısından önemlidir tabii. Sömürgecinin dilimizde hayat bulabileceği ihtimaline karşı… Zihnimizde, bakışımızda, niyetimizde, umudumuzda, ümitsizliğimizde, çaremizde ve çaresizliğimizde sömürgeci zihnin pusuya yatmış olabilme ihtimaline karşı müteyakkız halimizi korumalıyız. Bazen bir sömürgeci kadar kaba, gaddar ve vicdansız olabileceğimizi bilmek açısından kıymetlidir. Sömürgeci zihniyetinde olduğu gibi insana, insana dair değerlere ve arza/yeryüzüne putlaştırılmış ekonomik dünya görüşü üzerinden bakan bir ‘erime ve çürüme’ ihtimalinden uzaklaşabilmek için reflekslerimize hâkim olabilmeliyiz. Sömürgecilik, bir başka dünya düşleyemememizdedir.

‘Ne yapabiliriz ki?’ deyişimizdedir.

Nereden ve nasıl doğrulacağımızı bilemeyişimizde kuluçkalanmaktadır sömürgecilik.

İradesizliğin bu kadar normalleşip vicdanların umarsızlaştığı, insanlık düşmanlarının ve ifsatçılarının bir karabasan, bir kabus gibi insanlığın üstüne çöktüğü bir vasatta nasıl bir duyarlılık ve hissiyat, nasıl bir öfke, nasıl bir çaba ve nasıl bir bilinç toplar bizi? Büyük çıkışlar çaresizliğin rahminde büyür. Gazze’deki soykırım karşısındaki çaresizlik yeteri kadar büyük bir çaresizlik ve iradesizlik değil mi? Sağduyudan yoksun kınamalar ve vicdanları dahi harekete geçirmeyen nutuklar hangi ahlâki değerle buluşup ‘bize yakışacak bir dik duruşa’ dönüşebilir.
Gazze’de yaşananlar, İslam’ı insanlığın yaşadığı sorunlara vaziyet edecek bir din olarak gören, insana ve dünyaya anlam kazandıracak yegâne din olduğuna inananlara bir şey göstermiştir. Hikâyemizde, Müslüman yoğunluklu nüfus coğrafyalarının hikâyelerinde bazı yerler onarılamayacak kadar ‘bozulmuş ve çürümüştür.’ Anlam bütünlüğü bozulmuştur. Düşünce ve inanç dünyası kırk yamalı bohça gibi kırk yamadan ibarettir ve kırk yarım bir bütün edememektedir. İnsanlığın sorunlarıyla yüzleşebilecek liyakata sahip bir Müslüman olma süreci için ‘hikâyeyi’ yeniden yazmaya cesaret ve cür’et etmek gerekir.

Siz değerli okurlarımızı NİDA ile baş başa bırakıyoruz. Her bir yazı sizleri derin sorgulamalara sürükleyecek; bazen çaresiz ve yorgun hissettirecek ama bazı yazılarla istikamet gösterecek ve bu istikamet doğrultusunda yürümeye, koşmaya ve sorumluluğun büyüklüğünden, bazı hazları es-selam yurduna tehir etmeye çağıracaktır.
Selam, saygı ve hürmetlerimizle sizleri Allah’a emanet ediyoruz.